سنگ و کلوخ

چیدن سپیده دم-مارگوت بیکل-ترجمه احمد شاملو

قسمت هایی از" چیدن سپیده دم" را که شاملو به زیبایی خوانده می آورم.اگرچه همه اش زیباست و همه اش را دوست دارم.اما ناچارم فقط قسمت هایی از آن را بیاورم و نه لزومن آن هایی را که عاشق ترم.

 

...

 

بیا تا جبران محبت های ناکرده کنیم/بیا آغاز کنیم./فرصتی گران را به دشمن خویی از کف داده ایم/ و کسی چه می داند چقدر فرصت باقیست/تا جبران گذشته کنیم... دستم را بگیر

 

**

روزت را دریاب/با آن مدارا کن/این روز از آن ِ توست/بیست و چهار ساعت کامل./به قدر کفایت فرصت هست /تا روزی بزرگ شود/...نگذار هم در پگاه فرو پژمرد.

 

**

 

ساده است نوازش سگی ولگرد/شاهد آن بودن که/چگونه زیر غلطکی می رود/و گفتن که "سگ من نبود"./

ساده است ستایش گلی/چیدنش /و از یاد بردن  که گلدان را آب باید داد. / ساده است بهره جویی از انسانی /دوست داشتنش بی احساس عشقی/او را وا نهادن و گفتن / که دیگر نمی شناسمش./

ساده است لغزش های خود را شناختن/با دیگران زیستن به حساب ایشان/و گفتن که "من اینچنینم".

ساده است که چگونه می زییم/ باری/ زیستن سخت ساده است/و پیچیده نیز هم.

 

**

 

زنده گی به امواج دریا ماننده است/چیزی به ساحل می برد و/چیزی دیگر را می شوید.

چون به سرکشی افتد/انبوه ماسه ها را با خود می برد /اما تواند بود/که تخته پاره ای نیز با خود به ساحل آرد/تا کسی بام کلبه اش را/بدان بپوشاند.

 

**

 

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم/پیش از آن که پرده فرو افتد/پیش از پژمردن آخرین گل/بر آنم که زنده گی کنم/بر آنم که عشق بورزم./بر آنم که باشم.

در این جهان ظلمانی/در این روزگار سرشار از فجایع/در این دنیای پر از کینه/نزد کسانی که نیازمند منند/کسانی که نیازمند ایشانم/کسانی که ستایش انگیزند/تا دریابم/شگفتی کنم/بازشناسم/که ام/که می توانم باشم/که می خواهم باشم/تا روزها بی ثمر نماند/و لحظه ها گرنبار شود.

 

**

 

در راه دیروز به فردا/زیر درختی فرود می آیم/در سایه اش/ برای لحظه ی کوتاهی از زندگی ام/اندیشه کنان به راه خویش/اندیشه کنان به مقصد خویش/اندیشه کنان به راهی که پس پشت نهاده ام/ اندیشه کنان به تمامی آن چه در حاشیه ی راه رسته است/آن چه شایسته ی تحسین است نه بایسته ی تاراج شدن/آن چه شایسته ی عشق ورزیدن است نه بایسته ی کج اندیشی/آن چه شایسته ی به جا ماندن در خاطره است/نه بایسته ی به سرقت بردن.

در راه دیروز به فردا/زیر درخت زنده گی ام فرود می آیم/ در سایه اش/برای لحظه ای از فرصتم.

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        پنجشنبه ٧ آذر ،۱۳۸٧ - مهدیه عباس پور