سنگ و کلوخ

ماهی

ماهی

 

من فکر میکنم

هرگز نبوده قلب من

                 این گونه

                       گرم و سرخ

 

احساس می کنم

   در بد ترین دقایق این شام مرگزای

   چندین هزار چشمه خورشید

                           در دلم

می جوشد از یقین؛

 

احساس می کنم                         در هر کنار وگوشه این شوره زار       

یاس

چندین هزار جنگل شاداب

                        ناگهان

می روید از زمین .

 

 

آه ای یقین گمشده،ای ماهی گریز

در برکه های آینه لغزیده تو به تو!

من آبگیر صا فیم ،اینک !به سحر عشق

از برکه های آینه راهی به من بجو!

 

من فکرمی کنم

هرگز نبوده

            دست من

                  اینسان بزرگ وشاد؛

احساس می کنم

در چشم من

        به آبشر اشک سرخگون

خورشید بی غروبی کشد نفس؛

احساس می کنم

 در هر رگم                                                       

            به هر تپش قلب من

                                 کنون

بیدار باش قافله ای می زند جرس.

 

 

آمد شبی برهنه ام از در

                      چو روح آب

در سینه اش دو ماهی و در دستش                                                                                                             آینه

گیسوی او خزه بو چون خزه به هم.

 

 

من بانگ بر کشیدم از آستان یاس:

"-آه ای یقین یافته بازت نمی نهم!"

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        سه‌شنبه ٢٠ آبان ،۱۳۸٢ - مهدیه عباس پور